In the race for AI supremacy, many nations have begun loosening traditional protections around data ownership and creative rights. A quick glance at policy documents on OECD.ai reveals the urgency of global competition in this domain. Across the board, governments appear eager to ensure that their private sectors gain a foothold in this fast-moving market. Japan, for instance, has enacted Article 30- 4 of its Copyright Act, allowing AI developers to use copyrighted content without prior authorization— even for commercial purposes. The United Kingdom has proposed a similar exception, permitting the use of protected material unless rights holders explicitly opt out. These developments reflect what some policymakers call a global shift toward “soft law” approaches, where voluntary guidelines replace enforceable regulation. We recognize that this direction aligns with the logic of today’s global economy. But for those of us concerned with culture, equity, and public interest, it raises a difficult truth: democratic debate no longer guides AI’s trajectory or its public accountability. Instead, it is increasingly concentrated in the hands of private actors—those equipped to move quickly, even if not always with broader societal reflection in mind.

Even the European Union’s AI Act—often described as the world’s most comprehensive AI regulation—classifies generative AI systems as “low-risk.” These systems are primarily subject to transparency obligations, such as indicating when content is AI-generated, but remain outside the scope of stricter oversight applied to high-risk applications.

From our perspective, this classification misses something fundamental. It overlooks the cultural weight of generative AI—its tendency to default to Northern languages, knowledge systems, and aesthetic values. What may seem low-risk from a regulatory standpoint can feel deeply consequential in cultural terms. The frameworks may not recognize it, but we feel the risk is already here—and growing.

We believe that the cultural risks posed by generative AI can’t be addressed by ethics alone, or by isolated policy tweaks. What’s needed is deeper, structural change—especially from the Global South. That change begins with a new kind of imagination: one that rethinks infrastructure, reclaims authorship, and reshapes governance itself

1. The Infrastructure Divide
Some think that Artificial Intelligence is a technological revolution like electricity. This analogy, which makes its transformative effect visible, also contains a big misunderstanding. Because we cannot apply a standard like current and voltage, which operate the same way all over the world, to software that imitates intellectual actions like making decisions or writing. Thus, who owns the model becomes the main important issue. From this perspective, the Global South is mostly still in the dark. Many discussions around AI focus on bias or representation, but the deeper problem is more basic: infrastructure. Things like computing power, access to clean training data, skilled people, and fast internet are still limited in many low- and middle-income countries. And large language models (LLMs) need all of those things—at a massive scale.

So we believe that even when local teams want to build something of their own, they often have to depend on an infrastructure that is detached from their own cultural essence or open-source models developed elsewhere. Local agency, in that sense, isn’t just limited by tools—it’s strangled by the very architectures designed to perpetuate this asymmetry.

What worries us even more is that AI policy in many of these regions often mirrors frameworks imported from the Global North. But those frameworks rarely reflect local cultures, languages, or ways of understanding the world. Without asking difficult questions or investing in real alternatives, we risk sliding into a new kind of digital colonialism—one where countries are told they belong to the future, yet have little say in shaping what that future looks like.

2. Cultural Representation and the Politics of Voice
From a cultural AI perspective, language models don’t just mirror the world—they shape it. As they learn from vast datasets of text, images, and audio, they absorb more than patterns of grammar or syntax. They internalize dominant worldviews. What is labeled as “normal,” “relevant,” or even “intelligent” is not defined by neutral algorithms, but by whose voices are most present—and whose are missing.

So we advocate for recognizing the cultural stakes here. This has deep consequences for how expression is defined, whose aesthetics are amplified, and which stories get carried forward. It’s not just about access to tools; it’s about the power to name, to describe, and to imagine in one’s own terms.

In current generative AI systems, dominant languages—particularly English—hold the possibility of drowning out less popular languages, minorities, and Indigenous tongues. For example the irony in Turkish, or the humorous or metaphorical components of the daily interactions in any other culture, — these are either absent or poorly represented. Even when models are fine-tuned for non-Western use, the underlying logic and values remain anchored in training data sourced from the Global North. So, we believe we need to offer new ways to localize the AI ecosystem, especially given the risk of a new form of digital colonization.

Worse still, the aesthetics embedded in generative models often reflect mostly Eurocentric canons: what is “beautiful,” “professional,” or “credible” is guided by visual and rhetorical patterns common to Western media. A popular example we encounter in Turkey is the prompt, ‘draw me a wrestler’. While a local would expect a hefty man doing oil wrestling and wearing the traditional ‘kıspet’, the result is astandard image of an athlete. A similar case comes from Latin America or Central Asia: prompt ‘draw a healer,’ and the result is only a doctor in a white coat. The shaman is rendered invisible. The result is not mere exclusion, but a slow cultural bleaching—where diversity is ground into algorithmic homogeny.

Attempts to address this through “ethical design” or “bias mitigation” tend to operate within the system, adjusting parameters without questioning the system’s epistemological core. But culture is not a variable to be tweaked—it is a living system of meaning, formed over centuries, and it still continues to renew itself. To reduce it to datasets, stripped of context and authorship, is to render it inactive. More alarmingly, it means leaving a voluminous part of its future transformation to the mercy of a computation to be made by utilizing a database.

For us, the challenge is clear: If AI is to serve humanity—not just market forces—then our focus must shift from simply adding more data to embracing more diverse ontologies. This means we have to move beyond seeking new inputs and start asking the difficult questions: Whose knowledge counts? Who decides what matters? And who owns the means of cultural reproduction in a digital age?

3. A Southern Model: Shared Infrastructure, Shared Imagination
We believe that the current AI landscape, marked by an asymmetry of power, voice, and infrastructure, is merely a temporary condition born from the initial rush toward this new technology. We hold an unwavering belief that this imbalanced start, which profoundly impacts all of humanity and the diversity of cultural expression, will evolve into a more inclusive state. But this is not a matter of demanding rights; instead, the Global South must imagine a radically different model—one that doesn’t contend with the Global North, but asserts its own priorities.

To achieve this, we envision a collaboration, open to the entire Global South, on both cultural and technical levels. This suggests that low- and middle-income countries can create a shared computing power by pooling their material resources, their authentic cultural and linguistic values, their unique datasets, and their human expertise. This would allow them to undertake the massive infrastructure projects that seem impossible for any single nation to achieve alone. Maybe, in the future, this could become a collective generative AI framework.

Such a model would begin with the development of open-source infrastructure, governed by multilateral public institutions rather than private corporations. Instead of replicating Western models, it would privilege local contexts: training datasets built from oral traditions, multilingual corpora, community archives, and region-specific knowledge systems. From our perspective, it would resist reducing culture to mere data points, honoring it instead as a living, co-authored ontology.

This approach would also challenge the current economics of AI development. As we’ve suggested, we like to think the alarming phenomenon of dominant, self-regulating giant platforms is a temporary condition, stemming from the rapid popularization of this technological field. In the model we envision, distributing the cost of compute, annotation, and model maintenance across a shared pool would allow countries to avoid duplicative efforts and focus instead on creative innovation. Crucially, this would also allow for greater sovereignty over how AI is used in creative industries and media (like image and text development), education, translation, and heritage preservation.

What gives us hope is that this vision is already gaining momentum, brought to life by pioneering efforts in the Global South. We see this spirit in the Amplify project in Sub-Saharan Africa, for instance, which is creating culturally rich, locally sourced training datasets by collaborating with healthand education professionals. In Southeast Asia, the SEA-VL dataset reflects regional aesthetics and languages through vision-language models. India’s Sarvam-M initiative is building multilingual LLMs tailored to Indic contexts, while the UAE’s Falcon LLM offers a powerful open-source alternative grounded in regional priorities. These inspiring initiatives, alongside community-led collectives like EleutherAI, are living proof that culturally rooted, open-source AI infrastructures are not only feasible— they are already emerging.

Of course, technology and infrastructure are only part of the story. Such a model truly comes to life with political will—and a shared imagination. For us, this isn’t about issuing demands, but about starting a dialogue. It’s an invitation for governments, universities, civil society, and cultural actors to move beyond mere compliance with Northern agendas and to confidently design technological futures rooted in their own histories, needs, and aesthetics.

Now, this might sound like a utopian dream, but we believe it’s a vision grounded in tangible reality. The precedents are all around us: the South-South cooperation frameworks in agriculture and public health, open-access repositories across African universities, and multilingual AI initiatives in Southeast Asia. Our shared task now is to scale them, connect them, and fund them. We see this not as an act of resistance, but as a necessary step toward cultural and cognitive sovereignty.

4. Rethinking Governance: From Soft Law to Creative Sovereignty
Current approaches to AI governance—largely shaped by non-binding principles and corporate selfregulation—are insufficient for addressing the cultural dimensions of generative AI. While “soft law” may offer flexibility, something we understand is seen as crucial for the industry’s growth, it often lacks effective oversight, particularly in cross-border issues. Ethical guidelines focused on individual rights are useful, but they are largely insufficient for addressing the risks to cultural diversity and heritage. In this form, and without any binding measures to ensure their application, we see the primary function of these ethics as a PR tool. In our view, what is needed instead is a governance paradigm that recognizes culture not as collateral damage, but as the core of what is at stake.

Creative sovereignty—the right of communities to protect their cultural diversity and shape their own creative expression—demands not just damage control; it demands the proactive shaping of technological futures through inclusive and participatory cultural policies on digitalization. This means embedding the rights to cultural expression, linguistic diversity, and historical memory into the very architecture of AI systems.

We believe such a shift cannot be achieved through fragmented national initiatives alone. Especially in a world where technological supremacy is increasingly framed as a matter of national security, the space for pluralist and human-centered perspectives is rapidly shrinking. The handling of technological advantage with a Cold War-like possessiveness makes it imperative for the Global South to unite to carry its cultural heritage into the future.

It is for this reason that we see a unique and vital role for UNESCO. As the only global institution with a mandate to protect and promote cultural diversity, it is uniquely positioned to bring together states, civil society, and artists around a shared agenda. We feel that under its umbrella, the conversation has the best chance to transcend market logics and geopolitical rivalries to center the dignity of human creativity. If we are to imagine a different digital future—one rooted in solidarity, imagination, and justice—then we believe this is the right place to begin.

Conclusion: A Different Imagination Is Possible
Generative AI is not merely a technical system—it is a sculptor of collective consciousness. Its architectures encode ideologies; its outputs shape how we see, speak, and even dream. As we’ve argued, in a landscape where regulation is weak and representation is uneven, generative AI risks becoming another instrument of epistemic domination. But it doesn’t have to be this way.

We believe a different imagination is possible—one that rises from the Global South, not as a site of deficit, but as a reservoir of linguistic, aesthetic, and intellectual richness. This vision calls for courage, shared infrastructures, and governance that breathes with cultural pulse. Encouragingly, it is already unfolding in the community-led projects reclaiming AI as a tool for cultural flourishing, not flattening. What they need now is support, scaling, and solidarity.

This is why we look to a global dialogue, and why we feel an institution like UNESCO is so vital. Doing so would rekindle the spirit of its historic Many Voices, One World report (1980), updating its call for a more just and participatory global communication order for our digital age. In an era of rising technonationalism, we need more than soft ethics; we need bold, plural, and creative policy. The conversation must move beyond what AI can do, and instead ask who it should serve, and whose stories it must carry forward.

PDF link

Günümüz küresel ekonomisinde, inovasyon ve kültürel zenginlik, ülkelerin rekabet gücünü belirleyen temel faktörler haline gelmiştir. Bu bağlamda, kreatif endüstriler, yani yaratıcı fikirlerin ekonomik değere dönüştürüldüğü sektörler, dünya genelinde giderek daha fazla önem kazanmaktadır. Türkiye de bu dinamik alanda önemli bir potansiyele sahip olup, bu potansiyeli en iyi şekilde değerlendirmek amacıyla Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği (TOBB) gibi çatı kuruluşlar öncü roller üstlenmektedir. Özellikle TOBB Türkiye Kreatif Endüstriler Meclisi, sektörün gelişimine yönelik stratejilerin belirlenmesinde ve uygulanmasında kritik bir platform işlevi görmektedir.

Kreatif Endüstriler Nedir ve Neden Bu Kadar Önemli?

Kreatif endüstriler, sanattan tasarıma, reklamcılıktan prodüksiyona, yazılımdan yayıncılığa, mimarlıktan yazılıma kadar çok geniş bir yelpazeyi kapsayan, temelinde yaratıcılık ve kültürel mirasın yattığı ekonomik faaliyetlerdir. Bu endüstriler, sadece eğlence ve sanatla sınırlı kalmayıp, dijital dönüşümün ve teknolojik gelişmelerin itici gücü olarak da karşımıza çıkar.

Kreatif endüstrilerin önemi birçok farklı boyutta ele alınabilir:

• Ekonomik Büyüme ve İstihdam: Yenilikçi ürün ve hizmetler üreterek yeni pazarlar yaratır, istihdamı artırır ve ekonomik büyümeye doğrudan katkı sağlar. Özellikle genç ve yetenekli nüfus için yeni iş alanları sunar.
• İhracat Potansiyeli: Kültürel ve sanatsal ürünlerin, filmlerin, dizilerin, oyunların ve tasarım odaklı ürünlerin ihracatı yoluyla ülke ekonomisine döviz girdisi sağlar. Bu, Türkiye yaratıcı endüstriler meclisi gibi yapıların uluslararası alanda tanıtım çalışmalarını desteklemesini gerektirir.
• Ülke İmajı ve Markalaşma: Bir ülkenin kültürel zenginliğini ve inovasyon kapasitesini dünyaya tanıtarak, uluslararası imajını güçlendirir. Bu, turizmden yatırıma kadar pek çok alanda olumlu etkiler yaratır.
• İnovasyon ve Dijital Dönüşüm: Teknolojiyi ve sanatı birleştirerek yeni iş modelleri ve yaratıcı çözümler ortaya koyar. Dijitalleşme süreçleriyle birlikte, kreatif endüstrilerin gücü daha da artmıştır.

TOBB Türkiye Kreatif Endüstriler Meclisi’nin Misyonu ve Faaliyetleri

TOBB Türkiye Kreatif Endüstriler Meclisi, ülkedeki kreatif endüstrilerin tüm paydaşlarını (sanatçılar, tasarımcılar, reklamcılar, yapımcılar, yazılımcılar vb.) bir araya getiren, sektöre yönelik politika ve stratejiler geliştiren en önemli yapılardan biridir. Bu meclis, sektörün sorunlarını tespit etmek, çözüm önerileri sunmak, yasal düzenlemelerin iyileştirilmesine katkıda bulunmak ve uluslararası işbirlikleri geliştirmek gibi kritik görevler üstlenmektedir.

Meclisin başlıca faaliyet alanları şunlardır:

• Sektörel İhtiyaç Analizi: Kreatif endüstrilerin karşılaştığı zorlukları (örneğin, fikri mülkiyet hakları, finansman erişimi, nitelikli iş gücü eksikliği) belirleyerek bunlara yönelik çözümler üretir.
• Politika Geliştirme ve Savunuculuk: Hükümet ve ilgili kurumlarla işbirliği yaparak, sektörün büyümesini destekleyecek teşvikler, yasal düzenlemeler ve projeler için lobi faaliyetleri yürütür. Bu noktada kreatif endüstriler meclisi başkanvekili gibi önemli roller üstlenen isimler, bu savunuculuk faaliyetlerinin başında gelir.
• Eğitim ve Kapasite Geliştirme: Sektördeki profesyonellerin ve yeni yeteneklerin bilgi ve becerilerini artırmaya yönelik eğitim programları ve atölye çalışmaları düzenler.
• Uluslararası İşbirlikleri: Türkiye’deki yaratıcı endüstrilerin küresel pazarda daha görünür olmasını sağlamak amacıyla uluslararası fuarlara katılımı destekler, ikili işbirlikleri ve ortak projeler geliştirir.

Meclisin bu çalışmaları, Türkiye’nin kreatif endüstrilerdeki konumunu güçlendirmekte ve sektöre stratejik bir yön vermektedir.

Berat Kuzu: Kreatif Endüstriler Meclisi’nde Etkin Bir Üye

TOBB Türkiye Kreatif Endüstriler Meclisi‘nin aktif üyelerinden biri olan Berat Kuzu, sektöre olan katkılarıyla dikkat çekmektedir. Pazarlama ve reklamcılık alanındaki uzmanlığı, geniş vizyonu ve girişimci kimliği ile kreatif endüstrilerin gelişimine önemli bir fayda sağlamaktadır.

Berat Kuzu, ticari ve akademik geçmişinin yanı sıra, sektördeki pratik deneyimlerini de Meclis çalışmalarına yansıtmaktadır. Uzun yıllardır pazarlama ve iletişim alanında faaliyet gösteren ve “Bu Kafa Fikir Atölyesi” gibi başarılı projelerin arkasındaki isim olan Kuzu, sektörün dinamiklerini yakından bilmektedir. Bu tecrübe, Meclis bünyesinde alınan kararların ve geliştirilen stratejilerin sahada uygulanabilirliği açısından büyük bir avantaj sunmaktadır.

İki dönemdir Kreatif Endüstriler Meclisi üyesi olarak görev yapan Berat Kuzu, sektörün karşılaştığı zorlukların aşılması ve potansiyelinin tam anlamıyla değerlendirilmesi için aktif rol almaktadır. Özellikle dijitalleşme ve yapay zeka gibi çağın getirdiği yeniliklerin sektöre entegrasyonu konusunda, AIPA üyeliğiyle de desteklediği çalışmalarıyla öne çıkmaktadır. Kuzu’nun, sadece ticari başarıyı değil, aynı zamanda sivil toplum faaliyetleriyle toplumsal fayda üretme arzusunu da Meclis çalışmalarına yansıttığı görülmektedir.

Türkiye Yaratıcı Endüstriler Meclisi’nin Geleceği

Türkiye yaratıcı endüstriler meclisi olarak da bilinen bu yapı, ülkenin kültürel ve ekonomik geleceği için hayati bir rol oynamaktadır. Dijital çağın sunduğu fırsatlar ve zorluklar karşısında, Meclisin stratejik önemi daha da artmaktadır. Gelecekte, Meclis’in:

• Uluslararası İşbirliğini Artırması: Küresel pazarlara erişimi kolaylaştırmak ve uluslararası projelerde yer almayı teşvik etmek.
• Dijital Yetenekleri Desteklemesi: Yapay zeka, sanal gerçeklik ve diğer gelişen teknolojilerin kreatif endüstrilere entegrasyonunu sağlamak için eğitim ve altyapı desteği sunması.
• Fikri Mülkiyet Haklarını Güçlendirmesi: Yaratıcı eserlerin korunmasını sağlamak ve sektördeki haksız rekabeti önlemek için daha güçlü yasal çerçeveler oluşturulması.

Bu hedeflere ulaşılmasında, TOBB Türkiye Kreatif Endüstriler Meclisi‘nin aktif ve vizyoner üyelerinin katkıları büyük önem taşımaktadır. Berat Kuzu gibi isimler, sektörün nabzını tutarak ve geleceğe yönelik adımlar atarak bu sürece değerli katkılar sunmaktadır.

Kreatif endüstriler, Türkiye’nin ekonomik ve kültürel gelişiminde kilit bir rol oynamaktadır. TOBB Türkiye Kreatif Endüstriler Meclisi ise bu dinamik sektörün organize edilmesi, sorunlarının çözülmesi ve potansiyelinin açığa çıkarılması için merkezi bir platform sağlamaktadır. Berat Kuzu gibi değerli üyelerin katkılarıyla Meclis, Türkiye yaratıcı endüstrilerinin geleceğini şekillendirmeye devam etmektedir. Bu yapının güçlü ve etkin çalışmaları, Türkiye’nin global kreatif endüstriler pastasından daha büyük bir pay almasına yardımcı olacaktır.

Marka ve ürününüze fayda, bu profesyonelliği uygulayarak sağlayabilir. Ajans ve çalışanları;

• İletişimin kurallarını bilir,
• Reklamın kurallarını ve nasıl yapılacağını bilir,
• Mecraları bilir,
• Medya planlamayı bilir,
• Fotoğraf kompozisyonunu bilir,
• Video kurgusunu bilir,
• Web sayfasının anlatması gerekenleri bilir,
• Erişim kolaylığının sağlanmasını bilir,
• Hedef kitlenize ulaşmanın yollarını bilir,
• Akılda kalmanızın çözümlerini bilir,
• Tasarım yapmayı bilir,
• Fikir üretmeyi bilir.

Ajansların içerisinde bulunan kişiler, daha sayamadığım birçok konuyu bilir. Araştırır, gözlemler, muhakeme eder. Marka ve ürününüz için doğru olanı bulana kadar onlarca kişi sürekli çalışır.

Ancak bakın şöyle önemli bir durum var; 13-14 yıldır gözlemlediğimiz ve gözlemimizin her gün daha berraklaştığı bir durum…

Her marka aynı sektörde olsa ve hemen hemen aynı özelliklere sahip ürünü satsa dahi kendisine özgün bir karakteri vardır.

Yıllardır müşterileri ve potansiyel hedef kitleleri üzerinde oluşturduğu bir algı vardır. Bu algı iyi veya kötü olabilir, bu tabi ki tartışılacak bir konudur. Ancak markanın karakteri bambaşka bir olgudur.

Eğer marka yeni ise pazarın kabul ettiği etkenler vardır. Marka sahibi veya yöneticilerinin hedefleri, vizyonları vardır. Potansiyel kitleleri hakkında bildikleri vardır. Dolayısıyla marka sahipleri ve yöneticilerinin süre gelen markaların veya yeni kurulacak olan markaların dahi üzerinde edindikleri bilgiyi, vizyonu ilk çalışılmaya başlanıldığı anda yıllardır oluşmuş olan o birikimin, ajans ekibi tarafından tahmin edilebiliyor olmasının mümkünatı yoktur. Dolayısıyla yeni çalışılmaya başlanılan ajanslara marka hakkında genel bir brif vermelisiniz. Aksi takdirde, işiniz markanın hayal gücüne kalmış demektir. Çok saygı duyduğum bir üstadım, büyüğüm Ömer Şengüler’in deyimi ile “Ajans size çok yanlış bir reçete uygulayabilir”. Reçetenin doğruluğunu sağlamak için doktora; klasik olacak ama “Böğrüm ağrıyo” dan daha detaylı bilgi vermek mecburiyetindesiniz.

İlk çalışılacak bir ajansa genel marka brifi nasıl verilmeli?

Amatör bir ajans ile çalışmıyorsanız, bu konuda zaten sizi yönlendireceklerdir. Ancak doğru bilgi talebi aşağıdaki maddeler gibi olmalıdır. Bu arada bu maddeler herhangi bir kaynak kitap edinilmiş değil, bizim ajansımız ve ekibimizin yıllardır süre gelen tecrübesi ile oluşmuş olan kriterlerin bir yansımasıdır.

• Marka isminizin hikayesi nedir? Neden bu isim? Ne hikayeniz vardır? Veyahut markalaşma yolunda bu hikayeniz nasıl oluştu?
• Markanızın genel pazarlama stratejisi neydi? Bu zamana kadar neler yaptınız?
• Markanızın rakiplerinize göre -realist olarak- farkları nedir?
• Markanızın SWOT analizi varsa dokümana ekler misiniz?
• Markalaşma/Reklam faaliyetlerinizin temel amacı ve hedefi nedir? Beklentiniz nedir?
• Rakipleriniz kimlerdir?
• Rakipleriniz arasında hangisinin faaliyetlerini başarılı buluyorsunuz?
• Markanız tüketicisi karşısında nasıl intiba bırakırsa sizce başarılır olur?
• Hedef kitlenizin demografik ve segment özellikleri nelerdir?
• Markanız hakkında düşünülmemesi gerekenler nelerdir?
• Markanız hakkında düşünülmesi gerekenler nelerdir?
• Markanız ile alakalı önceden gelen/yaşanılmış bir olumsuz durum söz konusu mu?
• Markanızın tüketici üzerinde intibasını özetler misiniz?

gibi temelde olan ve ajanslara göre farklılık gösterecek alt soruları markayı ciddiyetle analiz edebilecek kişiler tarafından cevaplanması, ajansın markanızı daha iyi tanımasına neden olacaktır.

Bu tanıma süreci eğer doğru bir zemin üzerinde realist olarak ilerletebilir ve beklentiler > çaba > süre > bütçe dengeleri doğru planlanırsa başarı yakındır.

Aksi zaten taraflar için kendini hissettirecek sıkıntılı bir süreçtir. Şimdi, kabul ediyorum; bu bilgiler mahrem bilgilerdir. Ancak ajansların gizlilik sözleşmesi bunun için vardır. Ayrıca zaten güvenmediğiniz bir ajans ile de çalışmanız zaten ayakları yere basan ve gerçek fayda üreten bir zeminden uzak kalacaktır.

Ajanslar; aslında mali müşavirlik bürolarından belki hemen sonra gelen en mahrem kurumlardır.

Kampanya Brifleri

En az marka brifi kadar önemlidir. Dürüst olalım, bizim de bazı müşterilerimizden zaman zaman duyduğumuz üzere “Bu kadar bilgiyi ben hazırladıktan sonra ajans zaten doğru iş yapar. Ben niye bu kadar zahmet çekiyorum” sözlerinizi duyar gibiyim. Ama bir sır vereyim mi? Haksızsınız!

Bu bilgileri vermeden ajans hiçbir şey yapamaz. Yaparım diyende ya sizi çok iyi tanıyordur ya da en hafif tabirle kandırıyordur.

Kampanya brifi çok daha özenli hazırlanmalıdır. Evet, doğru okudunuz özenli hazırlanmalıdır. Ajansın başarılı olmasını istiyorsanız, özen göstermek zorundasınız. Siz, sizin üzerinize düşen bölümlerde emek harcamazsanız, ajans tek başına harcadığı emek ile yeterli sonucu alamaz.

 Ajans size hizmet etmek ve sizi ileri götürmek için vardır. Asla sizin işlerinizi yapmak için yoktur.

Ajansın temel kavramını doğru algılayabildiğimizde ülkemiz için katma değerli markaları türetmek ve yüksek faydalar sağlamak daha da kısa sürelerde gerçekleşecektir. Markalaşma/reklam faaliyetlerinin doğru yürütülmesi, sağlıklı ajans-firma bilgi akışından geçer.

Ajansa verilecek kampanya brifi muhtevasında neler olmalıdır.

• Kampanyanın amacı nedir?
• Kimi etkileyecek?
• Hedef potansiyel insan şu an marka/ürün hakkında ne düşünüyor?
• Gerçekte marka/ürünün özellikleri nelerdir.
• Rakipler ne yapıyor?
• Bizim vaadimiz nedir?
• Bu işi 160 karakter ile Tweetler misin?
• İşin değerlendirilmesini ve yapımı etkileyecek bir sır var mı?
• Beslenme çantamızda neler var?
• Beslenme çantamızda neler var?
• Sen kreatif olsaydın?

Bu soruların cevabı ve ajansın öngörülerinin yanı sıra iletişim profesyonellikleri kurgulaması sayesinde elde edeceğiniz (realist) kazanımların, hedeflerine ulaşmak oldukça zor olmayacaktır.

Hakikaten fazla şey istenildiğinin farkındayım ama dostlar şuna inan ki; ajans marka ilişkisi bütünleşik bir ilişkidir. Siz vermeden isteyemezsiniz. Birde esasen bir enerji işidir. Ajans iletişimi ve ajansı ile yapılan işin değerlendirmesi hakkında bir sır vereyim size; eğer ajansı satın alma müdürü veyahut fabrika kalite sorumlusu ile değerlendirmeye kalkarsanız gerçekten ortak noktayı yakalayamazsınız.

Biz bugüne denk hiç konkura katılmadık. İlk konkur deneyimimiz bizim için bir travma oldu çünkü. Bir AVM’nin konkuruna katılmak istedik. Randevumuzu aldık gittik görüşmeye kendimizi tanıttık. Brif istedik. Önümüze gelen briften kesinlikle ve kesinlikle tatmin olamadık. Çünkü içerisinde bilgi yoktu! Sohbetimiz sırasında ise konkur sonuçlarını inceleyeceklerin içerisinde AVM güvenlik müdürünün de olduğunu öğrendik. İlk önce müdür beyin iletişim üzerine eğitim aldığını ama bu görevde çalıştığını düşündük. Yani neden katılsın ki yoksa diye aklımızdan geçirdik. Konularla hiçbir alakası olmadığını, güvenlik görevliliğinden emekli olduktan sonra burada müdür olduğunu, bir ego savaşı neticesinde kurulda değerlendirme yapacağını öğrenince ilk ve son konkurumuza katılmadan izin istedik. Bir daha da bir konkura katılmaya hiç yeltenmedik.